Συνέντευξη στον Απόστολο Παπαδόπουλο
Πρώτη φορά που τον είδα ήταν στην εξαιρετική και θρυλική πλέον παράσταση “Σεσουάρ για δολοφόνους” το καλοκαίρι του 2024 στο Κηποθέατρο Αλκαζάρ σε έναν πολύ απαιτητικό και αστείο ρόλο, όταν βέβαια μετά έψαξα το όνομά του στους συντελεστές δε το έβρισκα (το γιατί το εξηγεί παρακάτω). Πρόσφατα τον είδα στην πολυσυζητημένη ταινία “Καποδίστριας” που μέχρι τα τέλη Φλεβάρη ήταν στους κινηματογράφους, και κατάλαβα ότι αυτή είναι η εποχή που το… άστρο του ανατέλλει.
Ο Νικορέστης Χανιωτάκης λοιπόν – είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης, έχοντας συμμετάσχει σε διάφορα σίριαλ της τηλεόρασης, σε ταινίες στον κινηματογράφο, ενώ αυτή την περίοδο σκηνοθετεί συνολικά έξι παραστάσεις στο θέατρο. Παράλληλα είναι καλλιτεχνικός διευθυντής στο ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης (τόπο καταγωγής του), ενώ σύντροφός του είναι η επίσης γνωστή ηθοποιός Αρετή Πασχάλη με την οποία έχουν έναν γιό.
Όταν του έστειλα για συνέντευξη δέχτηκε αμέσως με την προϋπόθεση να γίνει τηλεφωνικά, και εν τέλει και πιο άμεσα. Απολαύστε την λοιπόν.
– Νικορέστη ποιες παραστάσεις σκηνοθετείς το θέατρο αυτή την περίοδο;
– Τώρα κάνω τον “Μάρτυρα Κατηγορίας” της Αγκάθα Κρίστι, τον “Αρχάγγελο της Κρήτης” που πραγματεύεται την ζωή του Νίκου Ξυλούρη στο Θέατρο Ήβη, τη “Ληστεία της Συμφοράς” στο Λαμπέτη, τη “Λαπωνία” στο Κάτια Δανδουλάκη, το “Σεσουάρ για δολοφόνους” ξανά στο θέατρο Γκλόρια και τη “Βότκα Μολότοφ” στο Θέατρο Φιλίπ.
– Το “Σεσουάρ” πλέον το έχεις αναλάβει εσύ ως παράσταση;
– Είναι η τέταρτη χρονιά που το σκηνοθετώ εγώ, παλιότερα είχε ανέβει άλλα 13 χρόνια σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη.
– Είναι πρόκληση το Σεσουάρ;
– Σίγουρα είναι πρόκληση γιατί είναι το πιο διαδραστικό έργο που έχω δει στη ζωή μου, ουσιαστικά από τη μέση της παράστασης η εξέλιξη του έργου συνδιαμορφώνεται με τους θεατές, άρα κάθε παράσταση είναι διαφορετική, θέλει τεράστια εγρήγορση από τους ηθοποιούς, αλλά και σκηνοθετικά ήθελε, όχι ακριβώς πρόβα – εγώ την έλεγα προπόνηση, για να είμαστε έτοιμοι σε παν ενδεχόμενο.
– Τώρα παίζεις και εσύ πάλι;
– Τώρα όχι δε παίζω μόνο το σκηνοθετώ.
– Πάμε στον Καποδίστρια, πες μου την γνώμη σου, πρώτον πως ήταν σαν πρόκληση ο ρόλος σου και μετά για την κριτική που δέχτηκε η ταινία.
– Κατ’ αρχάς είμαι πάρα πολύ χαρούμενος για την συνεργασία μου με τον Γιάννη τον Σμαραγδή, και που μου εμπιστεύτηκε έναν υπέροχο ρόλο σε μια ταινία που αγάπησα πάρα πολύ, τα γυρίσματα ήταν πάρα πολύ δημιουργικά, υπήρχε πολύ εμπιστοσύνη ανάμεσά μας και μας μεταλαμπάδευσε το όραμά του για τον Καποδίστρια, για τους σπουδαίους Έλληνες, για τον κινηματογράφο, οπότε μου έχει αφήσει μια πολύ γλυκιά γεύση όλη αυτή η ιστορία και χάρηκα που υπήρξε πολύ μεγάλη ανταπόκριση από τον κόσμο. Πάρα πολλοί θεατές έσπευσαν να τη δουν, από κει και πέρα ο κάθε θεατής έχει την δική του άποψη και συναίσθημα και κρίνει με τα δικά του κριτήρια, είναι σεβαστή κάθε άποψη, σε άλλον θα αρέσει σε άλλον όχι μια ταινία, κάποιος θα αισθανθεί κάτι κάποιος άλλος κάτι διαφορετικό. Εγώ επειδή είμαι κομμάτι της ταινίας δε μπορώ να είμαι αντικειμενικός γιατί την αγαπάω είναι οικογένειά μου πλέον.
– Ήταν δύσκολο να προσεγγίσεις αυτό τον ρόλο, κοντά στον Καποδίστρια;
– Κάθε ρόλος έχει τις δυσκολίες του, και δε το λέω διπλωματικά, δεν υπάρχει για μένα εύκολος και δύσκολος ρόλος, υπάρχει ένας ρόλος που καλείσαι με τη δουλειά σου με κατάθεση ψυχής να εμβαθύνεις και να συνεργαστείς καλά με τους γύρω σου. Το γεγονός ότι είχα τόσο καλούς συναδέλφους και έναν υποστηρικτικό σκηνοθέτη, για μένα έκανε πολύ δημιουργική την διαδικασία. Είχα πολλές σκηνές με τον Αντώνη τον Μυριαγκό, νοιώθω τυχερός που τον έχω γνωρίσει, ένας υπέροχος συνάδελφος και ηθοποιός.
Από την άλλη επειδή έχει ένα ιστορικό πλαίσιο η ταινία, εγώ πιστεύω πως ήμουν, εντός εισαγωγικών τυχερός, καθώς δεν ήταν ιστορικό πρόσωπο ο Νικόδημος που υποδύθηκα, όποτε δεν είχα αυτή την πρόκληση του να πρέπει να μελετήσω ένα ιστορικό πρόσωπο, αλλά να δουλέψω πολύ με το φαντασιακό μου για να αποκτήσω μια σχέση ουσίας με τον Ιωάννη Καποδίστρια.
– Τα γυρίσματα πως ήτανε, στα χιόνια ιδιαίτερα;
– Δε βρεθήκαμε ποτέ στα χιόνια, οι κάμερες πήγαν στα χιόνια χωρίς ηθοποιούς και οι δικές μας σκηνές με φόντο τα χιόνια γυρίστηκαν σε green room και παντρεύτηκαν μετά, αλλά το γεγονός ότι κανείς δε το κατάλαβε σημαίνει ότι έγινε εξαιρετική δουλειά.
Από την άλλη πήγαμε σε πάρα πολλές διαφορετικές τοποθεσίες, όπως στο Βουκουρέστι στα ανάκτορα, που είχαν μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, στο Ναύπλιο εκεί όπου έχει ζήσει ο Ιωάννης Καποδίστριας, στην Κέρκυρα, στην Αθήνα, σε διάφορες μονές που μας βοήθησαν να μπούμε και στο κλίμα ιστορικότητας της ταινίας.
-Στον κινηματογράφο έχεις κάνει κάτι άλλο;
– Έχω κάνει μια πολύ μικρή συμμετοχή στη Ρόζα της Σμύρνης, αλλά επί της ουσίας ο Καποδίστριας ήταν η πρώτη ταινία που συμμετείχα ενεργά.
– Ετοιμάζεις κάτι άλλο στον κινηματογράφο ή την τηλεόραση;
– Όχι αυτή τη στιγμή τίποτα.
– Στο θέατρο τώρα το καλοκαίρι τι θα δούμε από σένα;
– Θα κάνουμε περιοδεία τη ζωή του Νίκου Ξυλούρη, θα πάμε σε όλη την Ελλάδα, σίγουρα θα παίξουμε στην Λάρισα. Θα κάνουμε επίσης περιοδεία με το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης τον “Ρωμαίο και την Ιουλιέτα” του Μπόστ σε σκηνοθεσία δική μου.
– Άρα κάνεις πολλά πράγματα, σκηνοθέτης, ηθοποιός σε ταινίες, παίζεις θέατρο, δε σταματάς…
– Αυτή είναι η τέχνη που αγαπώ, είναι η δουλειά μου, η καθημερινότητά μου, όπως κάθε άνθρωπος έχει την δουλειά του και σηκώνεται κάθε μέρα γι’ αυτήν έτσι κι εγώ έχω το θέατρο, και ευτυχώς έχω την τύχη να κάνω αυτό που με γεμίζει.
– Τι προτιμάς ηθοποιία ή σκηνοθεσία;
– Αναλόγως το έργο, δεν έχει να κάνει με το αν είναι πιο ωραία η σκηνοθεσία ή η υποκριτική για μένα, τα αγαπώ εξίσου και τα δύο, είναι δύο τέχνες που λατρεύω, όπως και η συγγραφή και οι φωτισμοί, διάφορα πράγματα που έχω κάνει γύρω απ’ το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Έχει να κάνει καθαρά με το έργο, διαβάζω ένα έργο το οποίο μπορεί να με συγκινεί και να το φαντάζομαι κάπως οπότε θέλω και να το σκηνοθετήσω ή μπορεί να υπάρχει ένα έργο που ερωτεύομαι έναν ρόλο οπότε θέλω να υποδυθώ και τον συγκεκριμένο χαρακτήρα. Προσπαθώ όσο γίνεται να τα αποφεύγω και τα δύο μαζί, να μη κάνω δηλαδή ταυτόχρονα και την υποκριτική, διότι νοιώθω ότι δε μπορώ να τα κάνω ταυτόχρονα και τα δύο καλά.
– Στο σεσουάρ πρόπερσι πάντως ταυτόχρονα έπαιζες και ήσουν και εξαιρετικός
– Στο σεσουάρ ήταν αντικατάσταση, έπαιζε κανονικά ο Χάρης ο Χιώτης, κάνω συχνά αντικαταστάσεις αλλά θεωρώ πιο σωστό όταν σκηνοθετώ κάτι να είμαι κάτω απ’τη σκηνή.
– Διάβασα σε μια πρόσφατη συνέντευξή σου στα “ΝΕΑ” ότι έχεις τελειώσει Ψυχολογία και μετά πήγες στη Δημοσιογραφία;
– Παράλληλα με τις σπουδές μου στην ψυχολογία, σπούδασα και δημοσιογραφία, εργάστηκα ως δημοσιογράφος και μετά τελείωσα και την ψυχολογία. Έγιναν κάπως ταυτόχρονα δηλαδή.
– Και τελικά έγινες ηθοποιός…
– Μετά απ’ αυτό μπήκα στο Θέατρο Τέχνης, στη δραματική σχολή γιατί ήθελα να γίνω ηθοποιός, αργότερα σπούδασα και σκηνοθεσία στο Λονδίνο και κάπως έτσι φτάσαμε εδώ σήμερα.
– Και είπες ότι θες να επιστρέψεις στη δημοσιογραφία;
– Κάποια στιγμή θα ήθελα να το κάνω αυτό – είναι επίσης ένα επάγγελμα που αγάπησα, ένας χώρος που υπηρέτησα και κράτησε τρία χρόνια της ζωής μου και ήταν μεγάλο σχολείο. Είμαι άνθρωπος που δε μου αρέσει να μένει στάσιμος και να βουλιάζει σε καταστάσεις οπότε δεν αποκλείω τίποτα στο μέλλον, αναλόγως και του τι προτάσεις θα υπάρξουν.
– Πως είναι να είναι και η σύζυγός σου γνωστή ηθοποιός και πως ήταν όταν συνεργαστήκατε μαζί στο θέατρο;
– Γνωριστήκαμε ως ηθοποιοί σε μια παράσταση, μετά φτιάξαμε την οικογένειά μας, είμαστε πολλοί αγαπημένοι και ευτυχισμένοι μαζί. Κάποια στιγμή νοιώσαμε την ανάγκη και την ετοιμότητα να συνεργαστούμε, εγώ από τη θέση του σκηνοθέτη και εκείνη της ηθοποιού, στην αρχή είχαμε τις δυσκολίες μας γιατί οι ρόλοι μπερδευόντουσαν, ψάξαμε να βρούμε την ισορροπία και πιστεύω πως μετά από μια δυο σεζόν του “Σεσουάρ” βρήκαμε την κατάλληλη χημεία και ισορροπία και τώρα είμαστε πολύ καλά. Στη “Ληστεία της Συμφοράς” επίσης που κάνουμε στο Λαμπέτη έχουμε μια άψογη συνεργασία και είναι μεγάλη μου χαρά να συνεργάζομαι με μια ηθοποιό όπως η Αρετή που θαυμάζω τόσο πολύ.
– Πολύ σημαντικό που λες ότι θαυμάζεις τη γυναίκα σου.
– Πάρα πολύ την θαυμάζω, πάρα πολύ την εκτιμώ και για μένα είναι η καλύτερη ηθοποιός του κόσμου.
-Εκεί δε παίζεις εσύ παίζει μόνο αυτή έτσι;
– Ναι εγώ σκηνοθετώ – η Αρετή παίζει, αλλά έχει τύχει να αντικαταστήσω ηθοποιό άρα παίξαμε κι εκεί μαζί.
– Αυτό πως συμβαίνει με τις αντικαταστάσεις, γιατί ας πούμε αντικαθιστάς εσύ;
– Εγώ ξέρω όλους τους ρόλους γιατί στην περίοδο της σκηνοθεσίας μου τους μαθαίνω και αφού είμαι και ηθοποιός καλούμαι στην ουσία να σώσω μια παράσταση όταν κάποιος συνάδελφος λείπει για λόγους υγείας. Επίσης λόγω του ότι κάνουμε εμπορικό θέατρο το να ακυρωθεί μια παράσταση έχει συνεπακόλουθα με τα εισιτήρια, να αλλάξουν ημερομηνίες, να ταλαιπωρηθεί πάρα πολύς κόσμος, οπότε καλούμαι να παίξω. Και το κάνω με χαρά γιατί έχω την ευκαιρία να μπω μέσα στην παράσταση και να ανακαλύψω κι άλλα πράγματα που πιθανόν να μην είχα εντοπίσει.
– Σε είδα στο “Σεσουάρ” που έκανες έναν αρκετά κωμικό ρόλο και στον Καποδίστρια έκανες πιο σοβαρό ρόλο, τι προτιμάς απ’ τα δύο;
– Ναι όπως και στον “Άγιο Παΐσιο” που είναι κι αυτός στους κινηματογράφους κι εκεί κάνω πιο δραματικό ρόλο, αλλά δε μ’ αρέσουν αυτές οι ταμπέλες, κάθε ρόλος είναι ανθρώπινος, από κει και πέρα τους πετυχαίνουμε σε στιγμές ίσως πιο ακραίες στην κωμωδία. Εγώ προτιμώ πολύ την κωμωδία αλλά ακόμα πιο πολύ αγαπώ το καλό θέατρο, έργα που μας συγκινούν και έχουν να κάνουν με το συναίσθημα, είτε αυτό βγάζει γέλιο, είτε δάκρυ. Μου αρέσει το συναισθηματικό θέατρο που έχει ψυχή ενέργεια που μιλάει στην καρδιά του θεατή εδώ και τώρα. Σαφώς το καλοκαίρι έχω περισσότερο ανάγκη από κάτι ανάλαφρο και περνάω πολύ ωραία με την κωμωδία αλλά ακόμα κι όταν έκανα τον “Ματωμένο Γάμο” ένα καλοκαίρι είχα περάσει πολύ καλά συναισθηματικά, ήταν μια ωραία συνεργασία οπότε δε μπορώ να επιλέξω ή το ένα ή το άλλο.
– Το ίδιο και για τα έργα που σκηνοθετείς δηλαδή;
– Ναι έχει να κάνει και με την στιγμή, με την περίοδο της ζωής μου, πως βιώνω εγώ τις καταστάσεις.
– Νικορέστη σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την συνέντευξη!
– Εγώ σε ευχαριστώ!
